کار ما عشق است و ما را بهر آن آورده اند.

بی عشق اگر چه زنده ای مرداری بی عشق اگر عزیز باشی خواری

آهنگ


	شهاب تيام : دختر کابليِ جديد
	شهاب تيام : بي تو جديد
	شهاب تيام : داري از چشمام ميفتي جديد
	شهاب تيام : رنگ عشق جديد
	شهاب تيام : نيلوفر جديد
	شهاب تيام : ديگه رفته جديد
	شهاب تيام : صد دفعه گفتم، بدون کلام جديد

2 نوشته شده در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386ساعت 5:28 بعد از ظهر توسط عاشق |

	ای شیطون بلا!!!
عکس
2 نوشته شده در سه شنبه سیزدهم دی 1384ساعت 6:4 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	غصه نخور!!!!

2 نوشته شده در یکشنبه ششم آذر 1384ساعت 12:48 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	چه شبه !!!

2 نوشته شده در دوشنبه سی ام آبان 1384ساعت 11:1 قبل از ظهر توسط عاشق \|

	یا علی گفتیم و عشق آغاز شد!!!!

2 نوشته شده در دوشنبه دوم آبان 1384ساعت 4:57 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	با تو!!!
تنها که می شوم برای تو می نویسم برای تو که می نویسم می دانمکه هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی تنها که می شوم تمام لحظه های بی تو بودنم جان می گیرند تنها که می شوم انگار هجومی از افکار پریشان هستی ام را به یغما می برد تنها که می شوم انگار چیزی از من نمی ماند و من چقدر کوچک شده ام که ازگفتن یک سلام می هراسم... من / عشق پاك يعني سرزمين لحظه يعني بيداد عشق من باختن عشق جان يعني زندگي ليلي و قمار مجنون در عشق يعني ... شدن ساختن عشق دل يعني كلبه وامق و يعني عذرا عشق شدن من عشق فرداي يعني كودك مسجد يعني الاقصي عشق / من عشق آميختن افروختن يعني به هم عشق سوختن چشمهاي يكجا يعني كردن پر ز و غم دردهاي گريه خون/ درد بيشمار عشق من يعني الاسرار كلبه مخزن اسرار يعني بده دستاتو به دستم تا با هم کلبه بسازيم کلبه ای پر ازمنو تو از منو تو ما بسازيم دور بشيم از همه مردم واسه درد هم بميريم با ستاره ها بخوابيم با ترانه جون بگيريم کلبه ای اندازهء عشق باقچه اي وحوض و گلدون سر تو باشه رو شونم مثل ليلا مثل مجنون تو بشی مادر گلها من بشم بابای بارون من واسيه تو واسه من کلبه اي مي خوام تو باقچه ش پر باشه از آسمون حياتشم سر تاسرش باشه چمن فقط واسه تو واسه من توکلبمون خدا باشه خوشبختيمون قد تموم آسمون سافو بي انتها باشه کلبه ای اندازهء عشق باقچه اي وحوض و گلدون سر تو باشه رو شونم مثل ليلا مثل مجنون تو بشی مادر گلها من بشم بابای بارون بگو کجاست؟؟ اي مرغ آفتاب! زنداني ديار شب جاودانيم يك روز، از دريچه زندان من بتاب مي خواستم به دامن اين دشت، چون درخت بي وحشت از تبر در دامن نسيم سحر غنچه واكنم با دست هاي بر شده تا آسمان پاك خورشيد و خاك و آب و هوا را دعا كنم گنجشك ها ره شانه ي من نغمه سر دهند سرسبز و استوار، گل افشان و سربلند اين دشت خشك غمزده را با صفا كنم اي مرغ آفتاب از صد هزار غنچه يكي نيز وا نشد دست نسيم با تن من آشنا نشد گنجشك ها دگر نگذاشتند از اين ديار وان برگ هاي رنگين، پژمرده در غبار وين دشت خشك غمگين، افسرده بي بهار اي مرغ آفتاب با خود مرا ببر به دياري كه همچو باد آزاد و شاد پاي به هرجا توان نهاد گنجشك پر شكسته ي باغ محبتم تا كي در اين بيابان سر زير پر نهم؟ با خود مرا ببر به چمنزارهاي دور شايد به يك درخت رسم نغمه سر دهم من بي قرار و تشنه ي پروازم تا خود كجا رسم به هر آوازم اما بگو كجاست؟ آن جا كه - زير بال تو - در عالم وجود يك دم به كام دل اشكي توان فشاند شعري توان سرود؟ بيا با هم عوض کنيم جاي دلامونو يه بار تا من بشم يه تيکه سنگ تا تو بشي عاشق زار يه شب با چشم دل من عشقو تماشا بکني خودت رو هر جوري شده تو دله من جا بکني تا تو دچار من بشي لحظه شمار من بشي خواب و حرومت بکنم صيد شکار من بشي برام يه بازيچه بشي بشم تمومه زندگيت تا پشت سر بخندم به سادگي و بچگيت اين در و اون در بزني واسه به من رسيدن برات يه رويا بشه منو يه لحظه ديدن ناز دلم رو بکشي از عشق جوابت بکنم پر از نياز من بشي غرق عذابت بکنم تا جون داري گريه کني تا جا داره من بد بشم هميشه خواهشم کني هميشه دست رد بشم !!! شيشه ی پنجره را باران شست از دل من اما چه كسی نقش تو را خواهد شست ؟ آسمان سربی رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ می پرد مرغ نگاهم تا دور وای ، باران باران ؛ پر مرغان نگاهم را شست اب رؤيای فراموشيهاست خواب را دريابم كه در آن دولت خاموشيهاست برايت مي نويسم از ته مانده غرورم ودل تهي و چشمهاي منتظر و دردي كه با ديدنت تسكين مي يابد از همه وهمه كه نشان نبودنت را ميدهد اما تمام نامه ها را به آدرسي كه ندارم پست خواهم كرد
2 نوشته شده در چهارشنبه ششم مهر 1384ساعت 7:34 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	نام تو!!!
من نام پر شکوه تو را مشق میکنم نام تو را که واژه خوشبختی من است در کوچه خوشبختی که خانه تو در آن است براه میروم من خوشبختم زیرا نام ترا میخوانم و راه خانه ات را میدانم ای دوست" ای یگانه ترین دوست لحظه ها خوشبختند تمام لحظه ها که با تو سفر میکنند تمام راهها که در مسیر تواند تمام رهگذرانی که بر تو مینگرند و آفتاب که بر طلای موی تو میتابد . من در این سکوت ِ در تنهایی غریب در تکراراین لحظه ها در بی کرانه زندگی در دقایق فراموش شده در گریه های نیمه شب چون غریقی بجا مانده ام در این طوفان در این وحشت نیست شدم نابود شدم در آرزوی بودن نفس کشیدن در آرزوی پرکشیدن . اما لحظه ها چه بی تفاوتند اکنون هر چه هست فریادی است که در گلو شکسته است تنها باز مانده از این سکوت غریب هرگز نخواستم ارزو هاتو خراب كنم روياهاتو به زير پام له بكنم نمي خوام بهت بگم دوست دارم روم نميشه چرا دل من با دل تو درگير نميشه نمي خواهم با يك حرف اضافه بشي از من كلافه دعا دعا مي كردم هيچ وقت كه من نبودم يا كه از اون اولش همراه تو نبودم اين رو بدون هميشه سايه به دنبالم بود از ترس اين سايه ها خدا به همراهم بود ولي روزي تو دشتي سايه ي تو رو ديدم تو اين هواي گرگ و ميش به دنبالش دويدم خدا منو رها كرد گفت ديگه لاعلاجي قبلاً يه بنده داشتم تو هم مثال اوني ديدم كه هيچ ندارم دل رو زدم به دريا گفتم بهش تو افلاين جواب بده بي وفا هر وقت كه ما اومديم سلام داديم به حضرت اين بار قدم از تو مارو نذار تو حسرت دوست ندارم دروغ بگي حال منو تو يكي نيست جواب سر بالاي تو براي من خيالي نيست فقط بگو يار ماني و با مني يا كه به فكر ديگري در انتطار فرجي واه این دیگه چه مدلشه من که توش موندم ؟؟؟؟؟ اوني كه مي خواستم عهدشو شكست و به پاي عشق جديد نشست و چش روي آرزوم هميشه بست و پشت مه پنجرمون رها شد اوني كه مي خواستم مث اشك چكيد و تو طول راه يهو يكي رو ديد و صداي از ما بهتر و شنيد و به خاطر هيچي ازم جدا شد اوني كه مي خواستم دل ما رو بردو تو راه كه مي رفت به يكي سپرد و تو خاطرش ، خاطره ي ما مرد و يكي ديگه تو روياهاش خدا شد اوني كه مي خواستم دل ازم بريد و بين گلا يه گل تازه چيد و به اوني كه دلش مي خواس رسيد و مثل تموم مردا بي وفا شد اوني كه مي خواستم زود ازم گذشت و يه روزي رفت و ديگه بر نگشت و منكر مجنون شد و كوه و دشت و منكر عشق و بودن با ما شد اوني كه مي خواستم زير قولش زد و با يكي ديگه پيش من اومد و به خاطر اون به ما گفتش بد و عزيز تر از ديروز و از حالا شد اوني كه مي خواستم شدش از ما سرد و پيغام دادش كه ديگه برنگرد و بد بودن ما رو بهونه كرد و غيبش زد و يك دفعه كيميا شد اوني كه مي خواستم ما رو بد شناخت و هستي شو پيش يكي ديگه باخت و قصر من و با يكي ديگه ساخت و شكر خدا باز ولي پادشا شد اوني كه مي خواستم من و داد به باد و رفت پيش اون كس كه دلش مي خواد و زد زير عشقش تا يادش نياد و اسم منم جز آدم بدا شد اوني كه مي خواستم من و زد كنار و خزونشو يه جوري كرد بهار و قايم شدش تو يه عالم غبار و تقدير ما مثل موهاش سيا شد اوني كه مي خواستم آخرش گم شد و بازيچه ي چشماي مردم شد و وارد عشق صد و چندم شد و توي خيال كس ديگه جا شد اوني كه مي خواستم ، ولي انگار مده مال همه يه جورايي گم شده كاش از ميون غبارا بياد و بهم بگه هر چي مي گي
2 نوشته شده در دوشنبه سی و یکم مرداد 1384ساعت 6:8 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	سلام عزیزم !!!!
کاش تو آن درخت سبزی بودی که با گشودن پنجره و دیدن تو دلشاد می شدم...اما نه در پاییز و زمستان درختان سبز نیستند. پس شاید تو را از یاد ببرم. کاش تو آن آسمان آبی بودی که با دیدن تو به آرامش میرسیدم...اما نه آسمان گاهی ابری و دلگیر است.پس نمی خواهم تو را دلگیر ببینم. کاش تو آن خورشید بودی که با نور خود به روحم گرما و روشنایی می بخشیدی... اما نه کاش تو آن گل یاس سفیدی بودی که با بوییدنش لبخند بر لبانم می نشست...اما نه گل یاس روزی پرپر می شود و تنها عطرش باقی می ماند. پس بگذار آخرین آرزوهاییم را برایت بگویم کاش تو همان اتاق فیروزه ای من بودی که همیشه در کنارت باشم و همیشه در تو محبوس باشم-آنگاه هرگز تو را فراموش نخواهم کرد و همیشه عطر گل یاس سفید تو در اتاقم خواهد پیچید.... درد من اگرديوانه ام با زندگي بيگانه ام مستم اگر يا گيج و سرگردان و مدهوشم اگر بي صاحب و بي چيز و ناراحت خراب اندر خراب و خانه بر دوشم اگر فرياد منطق هيچ تأثيري ندارد در دل تاريك و گنگ و لال و صاحب مرده ي گوشم به مرگ مادرم : مردم شما اي مردم عادي كه من احساس انساني خودرا بر سرشك ساده ي رنج فلاكت بارتان بي شبهه مديونم ميان موج وحشتناكي از بيداد اين دنيا در اعماق دل آغشته با خونم هزار درد دارم درد دارم صداي پاي آب سهراب سپهری اهل كاشانم روزگارم بد نيست تكه ناني دارم خرده هوشي سر سوزن شوقي مادري دارم بهتراز برگ درخت دوستاني بهتر از آب روان و خدايي كه دراين نزديكي است لاي اين شب بوها پاي آن كاج بلند روي آگاهي آب روي قانون گياه من مسلمانم قبله ام يك گل سرخ جانمازم چشمه مهرم نور دشت سجاده من من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم در نمازم جريان دارد ماه جريان دارد طيف سنگ از پشت نمازم پيداست همه ذرات نمازم متبلور شده است من نمازم را وقتي مي خوانم كه اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو من نمازم را پي تكبيره الاحرام علف مي خوانم پي قد قامت موج كعبه ام بر لب آب كعبه ام زير اقاقي هاست كعبه ام مثل نسيم باغ به باغ مي رود شهر به شهر حجرالاسود من روشني باغچه است اهل كاشانم پيشه ام نقاشي است گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ مي فروشم به شما تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است دل تنهايي تان تازه شود چه خيالي چه خيالي ... مي دانم پرده ام بي جان است خوب مي دانم حوض نقاشي من بي ماهي است اهل كاشانم نسبم شايد برسد به گياهي در هند به سفالينه اي از خاك سيلك نسبم شايد به زني فاحشه در شهر بخارا برسد پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها پشت دو برف پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي پدرم پشت زمانها مرده است پدرم وقتي مرد آسمان آبي بود مادرم بي خبر از خواب پريد خواهرم زيبا شد پدرم وقتي مرد پاسبان ها همه شاعر بودند مرد بقال از من پرسيد :‌ چند من خربزه مي خواهي ؟ من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند ؟ پدرم نقاشي مي كرد تار هم مي ساخت تار هم ميزد خط خوبي هم داشت باغ ما در طرف سايه دانايي بود باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آيينه بود باغ ما شايد قوسي از دايره سبز سعادت بود ميوه كال خدا را آن روز مي جويدم در خواب آب بي فلسفه مي خوردم توت بي دانش مي چيدم تا اناري تركي بر مي داشت دست فواره خواهش مي شد تا چلويي مي خواند سينه از ذوق شنيدن مي سوخت گاه تنهايي صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد شوق مي آمد دست در گردن حس مي انداخت فكر بازي مي كرد زندگي چيزي بود مثل يك بارش عيد يك چنار پر سار زندگي در آن وقت صفي از نور و عروسك بود يك بغل آزادي بود زندگي در آن وقت حوض موسيقي بود طفل پاورچين پاورچين دور شد كم كم در كوچه سنجاقك ها بار خود را بستم رفتم از شهر خيالات سبك بيرون دلم از غربت سنجاقك پر من به مهماني دنيا رفتم من به دشت اندوه من به باغ عرفان من به ايوان چراغاني دانش رفتم رفتم از پله مذهب بالا تا ته كوچه شك تا هواي خنك استغنا تا شب خيس محبت رفتم من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق رفتم ‚ رفتم تا زن تا چراغ لذت تا سكوت خواهش تا صداي پر تنهايي چيزها ديدم در روي زمين كودكي ديدم ماه را بو مي كرد قفسي بي در ديدم كه در آن روشني پرپر مي زد نردباني كه از آن عشق مي رفت به بام ملكوت من زني را ديدم نور در هاون مي كوبيد ظهر در سفره آنان نان بود سبزي بود دوري شبنم بود كاسه داغ محبت بود من گدايي ديدم در به در مي رفت آواز چكاوك مي خواست و سپوري كه به يك پوسته خربزه مي برد نماز بره اي را ديدم بادبادك مي خورد من الاغي ديدم ينجه را مي فهميد در چراگاه نصيحت گاوي ديدم سير شاعري ديدم هنگام خطاب به گل سوسن مي گفت شما من كتابي ديدم واژه هايش همه از جنس بلور كاغذي ديدم از جنس بهار موزه اي ديدم دور از سبزه مسجدي دور از آب سر بالين فقيهي نوميد كوزه اي ديدم لبريز سوال قاطري ديدم بارش انشا اشتري ديدم بارش سبد خالي پند و امثال عارفي ديدم بارش تننا ها يا هو من قطاري ديدم روشنايي مي برد من قطاري ديدم فقه مي بردو چه سنگين مي رفت من قطاري ديدم كه سياست مي برد و چه خالي مي رفت من قطاري ديدم تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد و هواپيمايي كه در آن اوج هزاران پايي خاك از شيشه آن پيدا بود كاكل پوپك خال هاي پر پروانه عكس غوكي در حوض و عبور مگس از كوچه تنهايي خواهش روشن يك گنجشك وقتي از روي چناري به زمين مي آيد و بلوغ خورشيد و هم آغوشي زيباي عروسك با صبح پله هايي كه به گلخانه شهوت مي رفت پله هاي كه به سردابه الكل مي رفت پله هايي كه به قانون فساد گل سرخ و به ادراك رياضي حيات پله هايي كه به بام اشراق پله هايي كه به سكوي تجلي مي رفت مادرم آن پايين استكان ها را در خاطره شط مي شست شهر پيدا بود رويش هندسي سيمان ‚ آهن ‚ سنگ سقف بي كفتر صدها اتوبوس گل فروشي گلهايش را مي كرد حراج در ميان دو درخت گل ياس شاعري تابي مي بست پسري سنگ به ديوار دبستان ميزد كودكي هسته زردآلو را روي سجاده بيرنگ پدر تف مي كرد و بزي از خزر نقشه جغرافي آب مي خورد بنددرختي پيدا بود : سينه بندي بي تاب چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب اسب در حسرت خوابيدن گاري چي مردگاريچي در حسرت مرگ عشق پيدا بود موج پيدا بود برف پيدابود دوستي پيدا بود كلمه پيدا بود آب پيدا بود عكس اشيا در آب سايه گاه خنك ياخته ها در تف خون سمت مرطوب حيات شرق اندوه نهاد بشري فصل ولگردي در كوچه زن بوي تنهايي در كوچه فصل دست تابستان يك بادبزن پيدا بود سفره دانه به گل سفر پيچك اين خانه به آن خانه سفر ماه به حوض فوران گل حسرت از خاك ريزش تاك جوان ازديوار بارش شبنم روي پل خواب پرش شادي از خندق مرگ گذر حادثه از پشت كلام جنگ يك روزنه با خواهش نور جنگ يك پله با پاي بلند خورشيد جنگ تنهايي بايك آواز جنگ زيباي گلابي ها با خالي يك زنبيل جنگ خونين انار و دندان جنگ نازي ها با ساقه ناز جنگ طوطي و فصاحت با هم جنگ پيشاني با سردي مهر حمله كاشي مسجد به سجود حمله باد به معراج حباب صابون حمله لشكر پروانه به برنامه دفع آفات حمله دسته سنجاقك به صف كارگر لوله كشي حمله هنگ سياه قلم ني به حروف سربي حمله واژه به فك شاعر فتح يك قرن به دست يك شعر فتح يك باغ به دست يك سار فتح يك كوچه به دست دو سلام فتح يك شهربه دست سه چهار اسب سوار چوبي فتح يك عيد به دست دو عروسك يك توپ قتل يك جغجغه روي تشك بعد از ظهر قتل يك قصه سر كوچه خواب قتل يك غصه به دستور سرود قتل مهتاب به فرمان نئون قتل يك بيد به دست دولت قتل يك شاعر افسرده به دست گل يخ همه ي روي زمين پيدا بود نظم در كوچه يونان مي رفت جغد در باغ معلق مي خواند باد در گردنه خيبر بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند روي درياچه آرام نگين قايقي گل مي برد در بنارس سر هر كوچه چراغي ابدي روشن بود مردمان را ديدم شهر ها را ديدم دشت ها را كوهها را ديدم آب را ديدم خاك راديدم نور و ظلمت را ديدم و گياهان را در نور و گياهان را در ظلمت ديدم جانور را در نور ‚ جانور را در ظلمت ديدم و بشر را در نور و بشر را در ظلمت ديدم اهل كاشانم اما شهر من كاشان نيست شهر من گم شده است من با تاب من با تب خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام من دراين خانه به گم نامي نمناك علف نزديكم من صداي نفس باغچه را مي شنوم و صداي ظلمت را وقتي از برگي مي ريزد و صداي سرفه روشني از پشت درخت عطسه آب از هر رخنه ي سنگ چك چك چلچله از سقف بهار و صداي صاف ‚ باز و بسته شدن پنجره تنهايي و صداي پاك ‚ پوست انداختن مبهم عشق متراكم شدن ذوق پريدن در بال و ترك خوردن خودداري روح من صداي قدم خواهش را مي شونم و صداي پاي قانوني خون را در رگ ضربان سحر چاه كبوترها تپش قلب شب آدينه جريان گل ميخك در فكر شيهه پاك حقيقت از دور من صداي وزش ماده را مي شنوم و صداي كفش ايمان را در كوچه شوق و صداي باران را روي پلك تر عشق روي موسيقي غمناك بلوغ روي اواز انارستان ها و صداي متلاشي شدن شيشه شادي در شب پاره پاره شدن كاغذ زيبايي پر و خالي شدن كاسه غربت از باد من به آغاز زمين نزديكم نبض گل ها را مي گيرم آشنا هستم با سرنوشت تر آب عادت سبز درخت روح من در جهت تازه اشيا جاري است روح من كم سال است روح من گاهي از شوق سرفه اش مي گيرد روح من بيكاراست قطره هاي باران را ‚ درز آجرها را مي شمارد روح من گاهي مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن من نديدم بيدي سايه اش را بفروشد به زمين رايگان مي بخشد نارون شاخه خود را به كلاغ هر كجا برگي هست شور من مي شكفد بوته خشخاشي شست و شو داده مرا در سيلان بودن مثل بال حشره وزن سحر را ميدانم مثل يك گلدان مي دهم گوش به موسيقي روييدن مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي تا بخواهي خورشيد تا بخواهي پيوند تا بخواهي تكثير من به سيبي خشنودم و به بوييدن يك بوته بابونه من به يك آينه يك بستگي پاك قناعت دارم من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد و نمي خندم اگر فلسفه اي ماه را نصف مي كند من صداي پر بلدرچين را مي شناسم رنگ هاي شكم هوبره را اثر پاي بز كوهي را خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد سار كي مي آيد كبك كي مي خواند باز كي مي ميرد ماه در خواب بيابان چيست مرگ در ساقه خواهش و تمشك لذت زير دندان هم آغوشي زندگي رسم خوشايندي است زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ پرشي دارد اندازه عشق زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از يادمن و تو برود زندگي جذبه دستي است كه مي چيند زندگي نوبر انجير سياه در دهان گس تابستان است زندگي بعد درخت است به چشم حشره زندگي تجربه شب پره در تاريكي است زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد زندگي سوت قطاري است كه درخواب پلي مي پيچد زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست خبر رفتن موشك به فضا لمس تنهايي ماه فكر بوييدن گل در كره اي ديگر زندگي شستن يك بشقاب است زندگي يافتن سكه دهشاهي در جوي خيابان است زندگي مجذور آينه است زندگي گل به توان ابديت زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما زندگي هندسه ساده و يكسان نفسهاست هر كجا هستم باشم آسمان مال من است پنجره فكر هوا عشق زيمن مال من است چه اهميت دارد گاه اگر مي رويند قارچ هاي غربت ؟ من نمي دانم كه چرا مي گويند : اسب حيوان نجيبي است كبوتر زيباست و چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد واژه ها را بايد شست واژه بايد خود باد ‚ واژه بايد خود باران باشد چترها را بايد بست زير باران بايد رفت فكر را خاطره را زير باران بايد برد با همه مردم شهر زير باران بايد رفت دوست را زير باران بايد برد عشق را زير باران بايد جست زير باران بايد با زن خوابيد زير باران بايد بازي كرد زير باران بايد چيز نوشت حرف زد نيلوفر كاشت زندگي تر شدن پي در پي زندگي آب تني كردن در حوضچه اكنون است رخت ها را بكنيم آب در يك قدمي است روشني را بچشيم شب يك دهكده را وزن كنيم خواب يك آهو را گرمي لانه لك لك را ادراك كنيم روي قانون چمن پا نگذاريم در موستان گره ذايقه را باز كنيم و دهان را بگشاييم اگر ماه درآمد و نگوييم كه شب چيز بدي است و نگوييم كه شب تاب ندارد خبر از بينش باغ و بياريم سبد ببريم اين همه سرخ اين همه سبز صبح ها نان و پنيرك بخوريم و بكاريم نهالي سر هر پيچ كلام و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون و بدانيم اگر كرم نبود زندگي چيزي كم داشت و اگر خنج نبود لطمه مي خورد به قانون درخت و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت و بدانيم اگر نور نبود منطق زنده پرواز دگرگون مي شد و بدانيم كه پيش از مرجان خلايي بود در انديشه دريا ها و نپرسيم كجاييم بو كنيم اطلسي تازه بيمارستان را و نپرسيم كه فواره اقبال كجاست و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي چه شبي داشته اند پشت سرنيست فضايي زنده پشت سر مرغ نمي خواند پشت سر باد نمي آيد پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است پشت سر روي همه فرفره ها خاك نشسته است پشت سر خستگي تاريخ است پشت سر خاطره ي موج به ساحل صدف سرد سكون مي ريزد لب دريا برويم تور در آب بيندازيم وبگيريم طراوت را از آب ريگي از روي زمين برداريم وزن بودن را احساس كنيم بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم ديده ام گاهي در تب ماه مي آيد پايين مي رسد دست به سقف ملكوت ديده ام سهره بهتر مي خواند گاه زخمي كه به پا داشته ام زير و بم هاي زمين را به من آموخته است گاه در بستر بيماري من حجم گل چند برابر شده است و فزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس و نترسيم از مرگ مرگ پايان كبوترنيست مرگ وارونه يك زنجره نيست مرگ در ذهن اقاقي جاري است مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند مرگ مسوول قشنگي پر شاپرك است مرگ گاهي ريحان مي چيند مرگ گاهي ودكا مي نوشد گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد و همه مي دانيم ريه هاي لذت پر اكسيژن مرگ است در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپر هاي صدا مي شنويم پرده را برداريم بگذاريم كه احساس هوايي بخورد بگذاريم بلوغ زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند بگذاريم غريزه پي بازي برود كفش ها رابكند و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند چيز بنويسد به خيابان برود ساده باشيم ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت كار مانيست شناسايي راز گل سرخ كار ما شايد اين است كه در افسون گل سرخ شناور باشيم پشت دانايي اردو بزنيم دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم صبح ها وقتي خورشيد در مي آيد متولد بشويم هيجان ها را پرواز دهيم روي ادراك ‚ فضا ‚ رنگ صدا پنجره گل نم بزنيم آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي هستي ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم نام را باز ستانيم از ابر از چنار از پشه از تابستان روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم كار ما شايد اين است كه ميان گل نيلوفر و قرن پي آواز حقيقت بدويم
2 نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم مرداد 1384ساعت 10:53 قبل از ظهر توسط عاشق \|

دل من تو را می جوید!!!!

دل من یه قفله اما دست تو مثل کلیده

می خوام از تو بنویسم کاغذ ام همش سفیده

یه سوال عاشقونه بگه هر کسی می دونه

اونکه دادم دل و دستش چرا دل به من نمی ده؟

چقدر دعا کنم من خدا رو صدا کنم من

دست من به آسمونه نیمه شب دم سپیده

گفتم از عشق تو می خوام سر بذارم به بیابون

گفت تو عاقل تر از اینی این کارا از تو بعیده

التماس کردم که یکشب لا اقل بیا تو خوابم

گفت که هذیون و تموم کن انگاری تبت شدیده

گفتم آرزو دارم تو مال من بشی یه روزی

گفت تو این دنیای بی رحم کی به آرزوش رسیده؟

اونی رو که دوست نداری دنبالت می یاد تا آخر

اونی که دنبالشی تو چرا دائم ناپدیده؟

تو از اون روزی که رفتی دل من دیوونه تر شد

رنگه من که هیچی زیبا رنگ آسمون پریده

سرنوشت گریه نداره خودت اینو گفتی اما

تو دل من نمی دونم جرا باز یه کم امیده

تو منو گذاشتی رفتی اما می خوام بنویسم

چقدر واسم عزیزه اونکه از من دل بریده

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
من می شناختم او را ،
نام تو راهميشه به لب داشت ،
حتی در حال احتضار!
آن دل شكسته عاشق بی نام و بی نشان ،
آن بی قرار،
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
هر روز پای پنجره غمگين نشسته بود
و گفتگو نمی كرد جز با درخت سرو
در باغ کوچك همسايه !
شبها به كارگاه خيال خويش
تصويری از بلندی اندام می كشيد
و در تصورش
تصوير تو بلندترين سرو باغ را
تحقير کرده بود...
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
او پاك زيست
پاک تر از چشمه ی نور ،همچون زلال اشک،
يا چو زلال قطره باران به نوبهار،
آن كوه استقامت ،
آن كوه استوار
وقتی به ياد روی تو می بود
می گريست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی ديدن رويت را
حتی برای لحظه ای از عمر خويش داشت !!!
اما براي ديدن توچشم خويش را
آن مرواريد سرشک غوطه ور آن چشم پاك را،
پنداشت،
آلوده است و لايق ديدار يارنيست !
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:
آن لحظه ای كه ديده برای هميشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شايد روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آيد !

اما اگر آمد به او بگو،

من به دعای آمدنش نشسته بودم...

2 نوشته شده در دوشنبه سوم مرداد 1384ساعت 6:36 بعد از ظهر توسط عاشق |

	با من بیا ای همسفر!!!
ساده بودی مثل سایه مثل شبنم رو شقایق مثل لبخند سپیده مثل شب گریه عاشق بی تو شب دوباره آینه روبرویه غم گرفته پنجره بازه به بارون من ولی دلم گرفته واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم از تو می سرودم وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن چشام از ستاره سوختن منو به گریه سپردن رفتی و شب پر شد از من از منو دلواپسی ها رفتی و منو سپردی به زوال اطلسی ها واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم از تو می سرودم ساده بودی مثل سایه مثل شبنم رو شقایق مثل لبخند سپیده مثل شب گریه عاشق بی تو شب دوباره آینه روبرویه غم گرفته پنجره بازه به بارون من ولی دلم گرفته واژه رنگ زندگی بود وقتی تو فکر تو بودم عطر تو با نفسم بود وقتی از تو می سرودم از تو می سرودم وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن شب سردی است، و من افسرده راه دوری است، و پايی خسته تيرگی هست و چراغی مرده می كنم، تنها، از جاده عبور دور ماندند ز من آدم ها سايه ای از سر ديوار گذشت غمی افروز مرا بر غم ها فكر تاريكی و اين ويرانی بی خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهانی نيست رنگی كه بگويد با من اندكی صبر، سحر نزديك است هر دم اين بانگ بر آرم از دل وای ، اين شب چقدر تاريك است خنده ای كو كه به دل انگيزم؟ قطره ای كو كه به دريا ريزم؟ صخره ای كو كه بدان آويزم؟ مثل اين است كه شب نمناك است ديگران را هم غم هست به دل، غم من، ليك، غمی غمناك است کینه فکر می کردم که تو هم از خود مائی وقتی دلتنگ همه پروانه هایی فکر می کردم نمیشه ازت گذشت به سادگی فکر می کردم داشتنت می ارزه به آوارگی پیله زخیم این سادگیهام داره کم کم وا میشه داره این تن پوسیده ام دیگه از دروغات رها میشه فکر می کردم برق چشمات طلسم دیوو میشکنه به لب هر چی غمه مهر سکو تو میزنه اما من نمی دونستم که تو خود خود غمی وقتی می خوای به قلب من خنجر کینو بزنی پیله زخیم این سادگیهام.................. دیگه زندونیم نکن از تلخی کینه من مشت تو پیشم وا شده خنجره تو سینه من کاش از اول می دونستم برق اون چشم سیات بغض یک کینه کهنه ست تو حریر خنده هات پیله زخیم این سادگی هام داره کم کم وامیشه
2 نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم تیر 1384ساعت 5:17 بعد از ظهر توسط عاشق \|

	درباره
لحظه خداحافظی به سینه ام فشردمت,اشک چشمام جاری شد,دست خدا سپردمت,دل من راضی نبود به این جدایی نازنین,عزیزم منو ببخش اگه یه وقت آزردمت,گفتی به من غصه نخور می رم و بر می گردم,همسفر پرستوها می شم و بر می گردم,گفتی تو هم مثل خودم ,غمگینی از جدائی,گفتی تا چشم هم بزاری می رم و بر می گردم,عزیز رفته سفر کی بر می گردی,چشمونم مونده به در کی بر می گردی,رفتی و رفت از چشمام نور دودیده,شدی زه حالم بی خبر کی بر می گردی,تنها تر از همیشه به انتظار نشستم,پنجره امیدو هرگز به روم نبستم.....


صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ

	رازهای پنهان
خرداد 1386 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 مرداد 1384 تیر 1384 خرداد 1384

	دل باختگان
من , عاشقم , عاشق قلب های نا آرام(سوگند) تک ستاره خیال من(یحیی) شعر و احساس(شایان) من تو ما(فیلسوف) دیونه_دیونه(سیامک) سایه(حمید) آسمان من(محمود) پسر تنها(ابوذر) کاش می شد که بر گرده (امید) امید خان آقا امید جستجوی عشق بیا ببین چیه؟؟؟؟؟؟ طراح قالب (ایمان) عشق1 عشق2 عشق3 آموزش جاده بارانی (حمید) تنهای همیشه (رضا) دوستداران حسین(حسین)


RSS POWERED BY BLOGFA.COM

document.write("خوش آمدی عزیزم نظر یادت نره") //end hiding script from old browsers -->

درد